سینما لاگ

محله ی چینی ها - Chinatown

shantal — Tue, 24 Nov 2009 13:32:18 GMT

Chinatown
محله ی چینی ها

کارگردان: رومن پولانسکی

فیلمنامه: رابرت تاون

برنده جایزه بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی

بازیگران: جک نیکلسون، فی دوناوی، جان هیوستن

محصول 1974 آمریکا

صفحه مشخصات فیلم در IMDB

جیک گیتس(جک نیکلسون) کارآگاه خصوصصی لوس آنجلسی،متخصص در امور افشای خیانت های زناشویی توسط زنی به نام خانوم مولوری استخدام می شود تا پرده از راز خیانت شوهر او بر دارد.آقای مولوری سرمهندس شرکت آب و برق لوس آنجلس که درگیر پروژه ای درباره ی سد سازی و آب رسانی در زمان قحطی است ، توسط گیتس تعقیب می شود و به زودی چند عکس رسوا کننده ای که از او گرفته شده و نشانگر خیانتش بود ، به طور اتفاقی در یکی دو روزنامه ی محلی چاپ می شود...اما خیلی زود خانوم مولوری واقعی (فی دوناوی) به این عمل کارآگاه اعتراض کرده و مشخص می شود همگی قربانی ماجرای راز الودی شدند که هدف اصلی آن بی آبرو کردن آقای مولوری بوده...جیک گیتس تصمیم می گیرد زن مرموزی که او را ابتدای ماجرا استخدام کرده بود پیدا کند اما با کشته شدن آقای مولوری داستان شکل دیگری به خود می گیرد...

.......................................................

این بینی باندپیچی شده جک نیکلسن است که نمی توانید فراموشش کنید. او در نقش یک کاراگاه خصوصی از مشام خود پیروی می کند و بعد چیزی نمانده بینی اش را قطع شده ببیند. این نمایانگر چرخش های ناگهانی در "محله ی چینی ها"ست. جیک گینز کاراگاه خصوصی بی پروای فیلم در صحنه ی آغازین با ظاهری آراسته و خرامان قدم بر می دارد، حتی آرایشگر به او می گوید"عملا شبیه ستاره های سینما هستی." بعد او را در نیم های فیلم با بینی باند پیچی شده می بینیم. این باندپیچی زشت و غیر قابل چشم پوشی به تعبیری در تعریف شخصیت های فیلم اشاره دارد. رابرت تاون فیلمنامه ی محله چینی ها را از داستانهای کاراگاهی دشیل همت و ریموند چندلر نوشت. در شوخی ها و چرب زبانی های جیک ردپاهایی از کاراگاهان زبردست لس آنجلس، فیلیپ مارلو دیده می شود. اما بوگارت هرگز با نوار زخمی بروی بینی اش مواجه نشده بود. به گذشته برگردیم، ستاره های سینما ممکن بود که با خشونت روبرو شوند ولی یک جای زخم مردانه نشان افتخار آنها بود ولی بینی بریده شده ی جیک در محله چینی ها یک شوخی منحوس است.

در سال 1974، زمان نمایش محله چینی ها، دیگر کارآگاه ها مردانی سلحشور در لباس بارانی نبودند، بلکه آدمهایی آب زیر کاه، دروغگو و حتی پست تلقی می شدند. نیکسن و واترگیت اطمینان آمریکایی ها را خدشه دار کرده بودند. نقش جیک را جک نیکلسن ایفا کرد، کسی که در "ایزی رایدر"، "معرفت سقوط" و آخرین جزییات" یک رشته از شخصیتهای جذاب را بنا گذاشت که بسمت سقوط پیش می روند یا بدست یک آدمکش حقیر سرکوب می شوند.اینکه پولانسکی، کارگردان فیلم نقش آن آدمکش را ایفا کند، کنایه ای بود که بی شک همه آن را سر صحنه درک کردند. این نیکلسن بود که نخستین پیشنهاد را به دوستش، پولانسکی داد، سپس تهیه کننده، رابرت ایوانز به آنها پیوست. آنچنان که ایوانز در یادداشت های خودبینانه اش می نویسد که مشکل اصلی فیلمنامه ی تاوان بود، یک داستان پیچیده درباره بهره برداری آب در کالیفرنیا دهه ی1930."هیچکس آن را نفهمید مخصوصا من. درست مثل عنوان فیلم، آن هم صرفا چینی بود." پولانسکی در خاطرات خود می گوید که"آن فیلمنامه به خودی خود نمی توانست به یک فیلم تبدیل شود، اما جایی در میان 180 صفحه ی آن فیلم شگفت انگیزی پنهان شده بود.

نویسنده و کارگردان باهم ملاقات کردند تا سخت کوشانه فیلمنامه را از نو بنویسند و نزاع ها اغاز شد. پولانسکی به تدریج اختیار فیلم را به دست گرفت. تاون احساس می کرد به داستان او خیانت شده و از "نقطه ی اوج مخوف و دلسرد کننده" فیلم بیزار بود. اما در این میان باید چیز درستی اتفاق افتاده باشد، زیرا " تقدیر گرایی سیاه " "محله چینی ها "30 سال است بر فراز قله های سینمای "نوار" و احتمالا بهترین ها ی دهه ی 70باقی مانده است. در نگاه اول، از ظاهر مجلل فیلم لذت می برید ک: طرز حرف زدن با تانی و پر طنین نیکلسن و نوار های شیک لباس ها ی او : لب های سرخ و ابروهای کاملا کمانی فی داناوی و طراحی های خاطره انگیز طراح صحنه فیلم، ریچارد سیلبرت . دیدن دو باره و سه باره فیلم این مجال را می دهد که رد پاهای دروغین و فریب های شیطنت امیز داستان را طبقه بندی کنید، که مانند نوول چندلر، پرده از رازخواهری کوچک و پدری ثروتمند بر می دارد، هر چند این ارتباط هراس اور،که سال هاست پنهان مانده، بیشترنوعیی بازگشت به تراژدی های یونانی است، نیز به موضوع مهم تکرار شونده دیدن و ندیدن پی می برید. استعاره های بصری هم که در طول فیلم تکرار می شوند تلویحا اطلاعاتی را به ما می رسانند. جیک با یک دوربین دو چشمی و بعد ها از طریق عدسی یک دوربین ،"اولین مالوری " را زیر نظر دارد. کاراگاه نگاه می کند، اما او نمی بیند. وقتی "اولین" از جیک می پرسد در محله چینی ها چه می کرده است، او دست پیش را می گیرد و می گوید: "تا حد ممکن کاری نمی کردم ." اما مرتکب اشتباهی می شود. او در تلاش برای نجات جان "اولین"، در واقع او را به خطر می اندازد. وقتی جیک سرانجام حقیقت را در می یابد " او خواهر من است – او دختر من است. " از انچه ندیده است و از بر ملا شدن تراژیک راز "اولین"، اندوهگین می شود. در یک چهارم پایانی فیلم، علایم، هشدار دهنده تر می شوند: معاینه چشم "اولین " توسط جیک، عینکی که از استخر بیرون کشیده می شود، چشم سیاه همسر کرلی. پولانسکی با بی رحمی فیلم را به نقطه ی اوج خود می رسد. جیک به تمام راز ها پی می برد و " اولین " در حال فرار با گلوله پلیس از پای در می اید و همه ی این اتفاقات پیش چشم جیک روی می دهد. وقتی سر "اولین" از اتومبیل بیرون می افتد،صدای جیغ دخترش را می شنویم و سپس تصویر روی قیافه هولناک نوکراس، بارون سارق و متجاوز با بازی جان هیوستن، ثابت می شود که می کوشد با دست هایش جلو چشم دختر "اولین" خودش را بگیرد. این پایانی است که پولانسکی و تاون ان گونه پرحرارت برسر ان می جنگیدند. خواست تاون فرار "اولین" و دخترش بود، اما پولانسکی ان را به گونه ای دیگر می دید، انچنان که می توانست. سراسر زندگی او با مرگ عجین بود، نخست به عنوان پسر بچه ای در کراکو تحت سلطه نازی ها. والدین او را به اردوگاه ها فرستادند و مادرش در اشوئیتس جان سپرد. درسال 1996،همسر باردار او، شارون تیت، توسط گروه مانسن در لس انجلس به قتل رسید. او بعد ها گفت:"هر گوشه خیابان مرا به یاد ان تراژدی می انداخت." تجربه و غریزه او پشتوانه برای رسیدن به سیاهی بود. "اولین" مرد، کراس سعادتمند شد و جیک اندوهگین از تعقیب نا موفق "حقیقت " به حال خود رها شد. تصمیم پولانسکی به یقین درست بوده است. انتخاب او در مورد پایان فیلم نه تنها پاسخگوی روح فیلم، بلکه پاسخگوی روح ملتی بود که از پارانویا رنج می برد. فیلم نامزد 11 اسکار شد، که تنها یکی از انها را به دست اورد: بهترین فیلمنامه برای تاون. تاون سالها را صرف نوشتن دنباله ای برای فیلم کرد که خود نیز قصد کاردانی ان را داشت. در فیلم جدید، نیکلسن اشتباهات گیتز را جبران می کرد و رابرت ایوانز هم از دیگر بازیگران بود. بر حسب اتفاق، هر سه انها به کار ادامه ندادند. نیکولسن"دوجیک"، دنباله "محله چینی ها" را سر هم بندی کرد و نتیجه، یک فیلم بد بود. به این ترتیب، باید سپاسگزار "محله چینی ها " بود، قله افتخاری برای کارگردان، نویسنده و شاید بازیگر ان. سال بعد، نیکلسن برای بازی درخشانش در " پرواز بر فراز اشیانه فاخته " (1975) جایزه اسکار را از ان خود کرد. اما در نقش جیک، او سرش را با چنین اعتماد به نفس مضحکی بالا می گیرد که تماشاگر بین ستایش، تحقیر یا ترحم نسبت به او در می ماند. این کاراگاه فریبکار اغاز تا پایان پرده را به خود اختصاص می دهد. این حقیقتا بهترین کار اوست، آن هم با یک بینی باندپیچی شده.

The Portrait of a lady

sunjooon — Sun, 22 Nov 2009 06:38:18 GMT

The Portrait of a lady

تصویر یک زن

نویسنده: Hnery James ( نویسنده رمان) ، Laura Jones ( نویسنده فیلم نامه)

کارگردان: Jane Campion

بازیگران: Nicole Kidman ، John Malkovich، Barbara Hershey ، Mary-Louise Parker ، Marti Donovan، Shelley Winters

محصول سال 1996 آمریکا

نامزد دریافت 2 جایزه اسکار

صفحه مشخصات فیلم

داستان فیلم:

ایزابل آرچر ( کیدمن) ، زن جوان آمریکایی پس از مرگ والدینش برای ملاقات با بستگانش به انگلستان م‌یرود، پس از این فاجعه او هیچ پولی در بساط ندارد اما ملاحتش مردان شایسته ای را به او جلب میک‌ند. وقتی ایزابل، پیشنهاد ازدواج مردی ثروتمند به نام لرد واربرتن ( گرانت) را به دلیل اینکه دوستش ندارد، رد می‌کند، یکی از بستگانش به نام رالف (دانوون) که به او علاقه مند شده، ترتیبی می‌دهد تا پدرش پیش از آن که بر اثر سل بمیرد، پول زیادی را در اختیار ایزابل بگذارد تا او بتواند به عنوان یک زن مستقل زندگی کند. ایزابل به دور اروپا سفر می‌کند و طی آن با خانم مرل ( هرشی)آشنا میشود و او هم باعث آشنایی ایزابل با گیلبرت آزموند ( مالکوویچ) هنرمند آمریکایی زن مرده ای که دور از وطنش زندگی میکند، می‌شود. ایزابل دل باخته گیلبرت می‌شود و با او ازدواج می‌کند اما آرام آرام معلوم میشود او مردی تنبل و فرصت طلب است. ایزابل پس از سه سال از گیلبرت جدا می‌شود...

...........................................

فیلم اگرچه ظاهرا زمان لازم برای پرداختن به داستان مفصل و پر جزئیات جیمز را داشته است، اما در پاسخ به بسیاری از ابهام های داستانی اثر اصلی ناکام مانده است. به صورتی که اگر رمان مربوطه را نخوانده باشیم، بسیاری از نکات فیلم برای ما حل نشده باقی می‌ماند. مثلا در رمان علت ازدواج ایزابل با آزموند، ایده آلیست بودن آزموند است ، در حالی که در فیلم به علت تمایالات مازوخیستی اش با وی ازدواج می‌کند. تفاوت شخصیت ها در فیلم و داستان بسیار زیاد است. در فیلم آزموند به یک شیطان صفت تبدیل شده است در حالی که در رمان چنین نیست. به هر حال فیلم را نه می‌توان یک اقتبال محسوب کرد و نه تفسیری آزاد.

پ.ن: اگر کسی علاقه مند به دریافت متن اصلی رمان است، لطفا آدرس ای میل خود را در قسمت نظرات درج نماید.

Magnolia

sunjooon — Sat, 14 Nov 2009 09:31:18 GMT

Magnolia

ماگنولیا

کارگردان:Paul Thomas Anderson

بازیگران: Julianne Moore، William H. Macy، John C. Reilly، Tom Cruise، Philip Baker Hall، Philip Seymour Hoffman، Jason Robards

محصول 1999 آمریکا

برنده 18 جایزه سینمایی و نامزد دریافت سه جایزه اسکار

خلاصه فیلم:

پارتریج به علت ابتلا به سرطان با مرگ دست و پنجه نرم می کند و آخرین آروزیش برقراری ارتباط با پسر گمشده اش است. لیندا به خاطر پول با ارل ازدواج کرده، اما اکنون که شوهرش در حال مرگ است، دریافته که دلباخته اوست. فرانک مک کی در تلویزیون فنون دلربائی از زنان را آموزش می دهد و در اوج بازی های مردانه اش است تا این که سرانجام خود را با خانواده اش رو در رو می بیند. استنلی اسپکتر کودکی نابغه و ستاره مسابقات حضور ذهن تلویزیون است که پاسخ هر سوالی را می داند، جز این که چه گونه باید مهر پدر را به دست آورد. ریک اسپکتر قادر به نظم بخشیدن به زندگی خود نیست و از قبل نبوغ فرزندش زندگی می کند. دانی اسمیت ستاره مسابقه های تلویزیونی حضور ذهن دهه ١٩٦٠ است که اکنون به سختی درگیر شغلی در یک فروشگاه لوازم برقی است و به خیال بافی درباره عشق و دلدادگی می پردازد. جیمی گیتور مجری مسابقه های تلویزیونی و نمادی از ارزش های خانوادگی، و نقطه مقابل تصویری است که از او ارائه می شود. رز گیتور که همیشه به شوهرش وفادار بوده، اکنون در انتظار شنیدن آخرین و هولناک ترین اعترافات اوست. کلودیا ویلسن گیتور اشباع شده از کوکایین و غرق در تلویزیون، تنها در پی یافتن کسی هست که حقیقت را برایش بازگو کند. سرکار جیم کورینگ افسر دست و پا چلفتی و دلسوز لس آنجلس در جریان یک تحقیق معمولی دل می بازد. فیل پارما پرستار خانگی و موجودی وظیفه شناس است که آرزویش رساندن ارل پارتریج و پسر گمشده اش به همدیگر است. دیکسن (هنرمندی معترض و در حال شکوفایی یا شاعری خیابانی؟) چشم و زبان همسایگانش است.

.....................................

ماگنولیا در مقیاسی کوچک نشان دهنده جامعه آمریکاست، با نه داستان در هم تنیده شده، که هر یک در روزی آرام و ابری در جنوب کالیفرنیا رخ می دهد. در فیلم شاهد هر گونه رویداد دیوانه واری هستیم، که در نهایت زنجیره ای از حوادث کاملا اتفاقی را شکل می دهند. والدین و فرزندان، خشم و بخشش، تلویزیون و زندگی واقعی، اندوه و از دست دادن، شانس و اراده و آفتاب و توفان در این روز با یکدیگر در تصادم هستند و در نهایت از میان این زنجیره حوادث به پدیده ای غیر قابل تصور منتهی می شوند. ماگنولیا در پی فریفتن تماشاگر نیست، امید بیهوده به او ارزانی نمی کند و جذابیت آن نیز برای مخاطب در همین نکته نهفته است. برای تماشاگر فرهیخته تر نیز ساختار موزائیک گونۀ رویدادهایی که به زیبایی هر چه تمام تر پرداخته و در کنار هم چیده می شوند تا در نهایت به شکل قطعه ای منسجم در آیند، کافی است.

L’armee des ombres

sunjooon — Sat, 31 Oct 2009 07:59:18 GMT

L’armee des ombres

ارتش سایه ها

کارگردان: Jean-Pierre Melville

بر اساس رمانی از: Joseph Kessel

محصول 1969 فرانسه

بازیگران: Lino Ventura ، Paul Meurisse، Simone Signoret، Claude Mann

برنده سه جایزه سینمایی

صفحه مشخصات فیلم

خلاصه داستان:

اکتبر سال 1942، فیلیب ژربیه ( ونتورا) از اسارت مقامات حکومت دست نشانده ویشی می‌گریزد و به مارسی می آید و به کمک هم قطارانش در نهضت مقاومت، پل دونات خبرچین( لیبول) را می‌کشد. ژان فرانسوا ژاردی ( کاسل) – خلبان سابق- جایگزین پل در گروه می‌شود بدون اینکه بداند برادر بزرگ ترش، لوک ژرادی ( موریس) در واقع رهبر نهضت مقاومت است. ژربیه که همراه لوک ژرادی برای مذاکراتی با انگلیسی ها و دیدار دوگل به لندن رفته، در می‌یابد که دوستش، فلیکس ( کروشه) به دست گشتاپو افتاده است. او به فرانسه باز می‌گردد و به یکی از اعضای نهضت، ماتیلده ( سینیوره) اجازه می‌دهد تا نقشه اش برای آزاد کردن فلیکس را اجرا کند. نقشه شکست می‌خورد اما ژان فرانسوا که پنهانی خودش را تسلیم گشتاپو کرده، به فلیکس قرص سیانور می‌رساند. ژربیه دستگیر می‌شود اما با نقشه ای که بار دیگر ماتلیده طرح کرده از مرگ نجات می‌یابد. مدتی بعد خبر می‌رسد که ماتیلده دستگیر شده و به خاطر دخترش قول همکاری با آلمانی ها را داده است. ژاردی افرادش را متقاعد می‌کند که ماتیلده عملا مرگ خویش را می‌خواهد. آنان ماتلیده را در خیابان هدف گلوله قرار می‌دهند.

..................................................

این فیلم سرد و افسرده حال پس از سکوت دریا ( 1948) و لئون مورن کشیش ( 1961) سویمن فیلم ملویل است که به دوران اشغال فرانسه در جنگ جهانی دوم می‌پردازد و برای اولین بار شامل تجربیات خود ملویل به عنوان عضوی از نهضت مقاومت است. ملویل از تمایزات اخلاقی آشکار فیلم های این رده می‌پرهیزد و زمانه ای را نشان می‌دهد که در آن اقتضای شرایط، اعمال ضد انسانی و خشن را توجیه کند. فیلم آشکارا حال و هوای یک فیلم نوآور را دارد و قهرمانان آن تداعی گر تبهکاران این نوع فیلم ها که باید تنازع بقا را مقدم بر اصول اخلاقی متعارف قرار دهند، هستند.

Belle De Jour

sunjooon — Sun, 25 Oct 2009 06:53:18 GMT

Belle De Jour

کارگردان: Luis Buñuel

نویسنده: Joseph Kessel

بازیگران: Catherine Deneuve،Jean Sorel، Michel Piccoli، Geneviève Page

محصول 19667 آمریکا

برنده 4 جایزه سینمایی

صفحه مشخصات فیلم

"سورین" (دونوو)، زن جوانی است که به رغم علاقه به شوهرش " پی یر " (سورل) بعد از ظهرها در یک خانه بدنام کار میکند. تا این که یکی از مراجعان خانه، خلافکار جوانی به نام "مارسل" (کلمنتی) به او دل میبندد. وقتی "سورین" از همراهی با خلافکار امتناع میکند، او نیز "پی یر" را مورد اصابت گلوله قرار میدهد.

...........................................

یکی از زن خواه ترین شاهکارهای استاد درباره ملال و پوچی زندگی یک زن مثلا خانه دار طبقه خرده بورژوا و هم چنین مصداقی بر این دستورالعمل سورآلیستی است" هرگز حتی به آن چه که میبینید نیز اعتماد نکنید " اگرچه که تفکیک مرز میان تخیل و واقعیت خصوصا در پایان فیلم محال است. دونوو در نقش خود جاودانی جلوه میکند و پاژ در نقش مدیر خانه بدنام فراموش نشدنی است. بازیگران مرد فیلم نیز در ایفای نقش آدمهایی نامتعادل، خودخواه یا خنثی موفق اند.

در طول ساليان گذشته، کاترين دونوو، رابطه‌ای ابهام آميز با بل دوژور داشته‌است. سه سال قبل او در مصاحبه‌ای گفت که زمان بازی در اين فيلم او 24 ساله بوده و اکنون احساس می‌کند بونوئل از نظر فيزيکی و روحی او رااستثمار کرده‌است. با اين حال او بل دوژور را فيلمی بزرگ دانست و گفت نقش او در اين فيلم يکی از بهترين نقش‌های او بر پرده سينما بوده‌است *

هنری و جون

sunjooon — Sun, 18 Oct 2009 06:48:52 GMT

هنری و جون

کارگردان: Philip Kaufman

بر اساس کتابی از Anaïs Nin

بازیگران: Fred Ward ، Uma Thurman ، Maria de Medeiros ، Richard E. Grant Kevin Spacey

محصول 1990 آمریکا

صفحه مشخصات فیلم

خلاصه داستان

پاریس، سال 1931، "آناییس نین" ( دمدیروس) که همراه شوهر بانکدارش "هوگوگیلر" (گرانت) به پاریس آمده، سعی دارد رساله ای در دفاع از " د.ه.لارنس" منتشر کند. او که حوصله اش از دوستان شوهرش سر رفته، توجهش به "هنری میلر" ( وارد) جلب میشود که در آپارتمان کثیف و نمور دوستش " آزبورنی" ( اسپیس) زندگی میکند و سعی دارد از خود یک نویسنده بسازد. " آناییس" برای او یک ماشین تحریر میبرد و با محف دوستان روشن فکر او، شاعران و بازیگران و "براسای عکاس" ( وپنگوئرن) آشنا میشود. "آناییس" هنگام تماشای فیلمی در سالن سینما، متوجه گریه "میلر" میشود. "میلر" بعدتر برای "آناییس" توضیح میدهد که بازگیر فیلم، همسر سابقش " جون" ( تورمن) را به یادش آورده که شخصیتی نامتعارف داشته و پولی در اختیار " میلر" گذاشته تا به پاریس برود و نویسنده بزرگی شود. "جون" وارد پاریس میشود ولی هنوز نسبت به استعداد نویسندگی "میلر" تردید دارد. تاثیر جون بر هر دوی آنان تا حدی است که "میلر" و " آناییس" هر دو شروع به نوشتن کتابی درباره "جون" میکنند، کتاب "میلر" مدار راس السرطان نام دارد...

......................................

یک پرده دری دیگر از کافمن که پس از تصویر کردن رمان نامتعارف میلان کوندرا یعنی " سبکی تحمل ناپذیر هستی" دیگر در این سالها هیچ موضوع ممنوعه ای را در مقابل خود نمی‍‍بیند. فیلم پر از تابو شکنی ها و روابط عجیب و غیر مترقبه است. کاری که کافمن با تصویر هنری میلر در هنری و جون انجام داده بودند، امام جسارت فیلم ، بازی اسپیس در نقش " آزبورن" است که با وجود لحظات کوتاه حضورش، ماندگارتر از دیگران است. فضای کارهای کافمن درست در نقطه مقابل کارهای ایدریان لین است. همان قدر که لین به رابطه مردان و زنان، احساساتی و شاعرانه می‍‍پردازد، کافمن تصویری بی پرده، خشن و نزدیک به واقعیت از این مقوله ارائه میدهد و گاه حتی این روابط را تا حد اشمئزاز هم پیش می‍برد.

sunjooon — Sat, 10 Oct 2009 03:18:24 GMT

The Quiet American

آمریکایی آرام

نویسنده: Graham Greene

کارگردان: Phillip Noyce

بازیگران:

نامزد دریافت جایزه اسکار و برنده 12 جایزه سینمایی دیگر

محصول 2002 آمریکا

" تامس فولر " ( کین ) روزنامه نگار بریتانیایی است که در سال 1952، نخستین مراحل جنگ در هند و چین را برای " لندن تایمز" پوشش میدهد. کار " فولر" از آنهایی نیست که برایش خیلی جذاب باشد چون جنگ در آن منطقه، خیلی ها را در انگلستان بی تفاوت میگذارد. "فولر" در اوقاتی که گزارش برای روزنامه اش تهیه نمیکند وقتش را با "فوئونگ" (ین ) میگذارند که میداند " قولر" همسری دارد و بنابراین هرگز با او ازدواج نخواهد کرد. "فولر" با "الدن پایل" ( فریزر) آمریکایی پرشور و منطقی و ظاهرا ساده ای آشنا میشود که جزو تیمی پزشکی به سایگون آمده است. در حالی که دوستی "پایل" و " فولر" صمیمی تر میشود، "پایل" به "فوئونگ" معرفی میشود و مرد آمریکایی، خیلی زود شیفته اش میگردد. وقتی مدیران روزنامه به " فولر" پیشنهاد میکند به لندن بازگردد، " فولر" در واکنش، بر آب و تاب زارش های جنگی اش می افزاید. "پایل" کماکان به کار خود ادامه میدهد ولی "فولر" متوجه میشود آمریکایی هایی که وارد ویتنام شده اند تیم پزشکی نیستند و "پایل" در واقع مامور سازمان سیا است که برای سامان دادن وتشکیل " نیروی سوم" ای کمک میکند که هم با فرانسوی ها و متحدان شان خواهند جنگید و هم با نیروهای هوش مین. " فولر" ضمنا باخبر میشود که "پایل" پشت یک سلسله بمب گذاری است که گفته میشود کار افراطی های کمونیست است و به این مسئله تلخ پی میبرد که دوست آمریکایی اش در واقع تروریستی است که به نام منافع سیاسی عموسام، آدم میکشد.

...................................................

آمریکایی آرام در سال 2001 ساخته شد، اما در حالی که قرار بود در اوایل اکتبر همان سال به نمایش درآید، حادثه یازده سپتامبر اکران آن را به تعویق انداخت. چرا که فیلم تصویری مداخله جویانه از سیاست خارجی آمریکا ارائه میکرد و نمایش چنین فیلمی در آن زمان چندان مناسب نبود. آمریکایی ارام در کارنامه فیلم ساز متوسطی مثل نویس، به هر حال فیلم قابل تاملی است که بدون شک بخش عمده ای از آن را مدیون گرین کبیر است. با این حال نویس حتی صرفا با بازسازی صرف مضامین مورد علاقه ی گرین ، مثل مایه یهودایی، یعنی خیانت قهرمان به دوست و البته ناکامی ازلی – ابدی این قهرمان در دستیابی به زندگی خانوادگی نیز فیلمی در خور دیدن خلق کرده است.

فانی و الکساندر

sunjooon — Sat, 03 Oct 2009 07:56:18 GMT

فانی و الکساندر

Fanny och Alexander

کارگردان: اینگمار برگمان

تهیه کننده: یورن دونر

فیلمنامه نویس: ا. برگمان

فیلمبردار: اسون نیک ویست

موسیقی: دانیل بل

بازیگران: Kristina Adolphson ، Börje Ahlstedt ، Pernilla Allwin، Kristian Almgren، Carl Billquist، Axel Düberg، Allan Edwall، Siv Ericks، Ewa Fröling، Patricia Gélin

312 دقیقه

محصول 1982 سوئد، فرانسه ، آلمان

صفحه مشخصات فیلم

" فانی " ( آلوین) و " الکساندر " ( گوو ) زندگی خوش و آرامی را با مادر و پدرشان " اسکار " ( ادوال ) و " امیلی اکدال " (فرولینگ ) ، که در کار تاتر هستند، می‌گذرانند. با مرگ پدر در اثر سکته قلبی وبعدتر ازدواج "امیلی" با یک کشیش خشک و مقرراتی، " اسقف ورگروس " ( مالمیسو ) بچه ها آزادی و نشاط شان را از دست می‌دهند و روزگار سختی را می‌گذرانند. خانواده پدری بچه ها برای نجات آنان اقدام می‌کنند و مادربزرگشان " هلنا " ( والگرن ) از محبوب بهودی اش " یاکوبی " ( یوزنسون ) برای این منظور کمک می‌گیرد. " یاکوبی " بچه ها را با شعبده از خانه کشیش می‌رباید. "الکساندر " در زیرزمین خانه او با پسر جوانی آشنا میشود که قدرت های خطرناکی دارد. آن دو با استفاده از همین قدرتها خانه "اسقف" را به آتش میکشند و سرانجام "فانی" و " الکساندر" به آغوش گرم خانواده پدری بازمی‌گردند.

.........................................

شاهکار گرم و خطاپوش برگمان و در کارنامه او فیلمی بی نظیر و غافلگیر کننده که از نوعی آشتی با مخاطب که سابقا در آثار او معطوف به طیفی محدود و نخبه بود حکایت دارد. برگمان اینک مشغله های اصلی اش را مثل خداوند، مرگ و معنای زندگی ، به نوعی تعمیم می‌دهد و حرفهایش را از زبان "الکساندر" ، پسر بچه صاحب تخیل و بدل خردسال خودش، بیان می‌کند. فیلم، با رنگ های فوق العاده اش، مجموعه جذاب شخصیت ها و بازیگران، و ادای دین زیبایی به هنر و به ویژه تاتر، برگمان را پس از 5 سال دوری خود خواسته به وطن باز می‌گرداند، موقعیت او را قدرتمندانه احیا می‌کند و محبوبیتی جدید برایش به بار می آورد.

نگاه عميق برگمان به رابطه انسان با انسان و مهم‌تر از آن انسان با خدا، و اصرار او در تكرار اين مفاهيم در تقريبا همه آثاري كه حالا در رديف شاهكارهاي او و گنجينه‌هاي سينمايي جهان قرار دارند، از برگمان شمايلي آفريده كه جايگاه او را نه فقط به مثابه فيلمسازي چيره دست، كه به عنوان يكي از هنرمندان و متفكران بلندمرتبه سده اخير تثبيت كرده است. با مرگ برگمان بزرگ‌ترين سايه‌اي كه يك فيلمساز مي‌توانست بر سينماي يك كشور بيفكند برچيده شد. سينماي سوئد دهه‌ها اعتبارش را مديون برگمان بود و اين كشور آن‌قدر خوشبخت بود كه حتي اعتبار سينماي روشنفكرانه اروپا را هم، در مقطعي، تابعي از خود بداند. بخت با برگمان هم يار بود كه در كشوري زاده شد كه استعداد و توانايي و نبوغش را قدر دانست و امكان خلاقيت و آفرينش را در خدمتش قرار داد. ابزار سينما به عنوان وسيله‌اي براي تاملات فلسفي و تفكر مستمر، در كمتر موردي تا اين حد جوابگو و كارآمد و انعطاف‌پذير بود و اين كارآمدي در مورد برگمان بيشتر در جهت انديشيدن به مفهوم هستي و تجربه‌هاي روشنفكرانه و مفاهيم متافيزيكي بود. برگمان را شايد از يك لحاظ بتوانيم استثنايي‌ترين فيلمساز سينماي اروپا بدانيم و دليل آن در علاقه او به استفاده از شيوه‌هاي سينمايي براي منتقل كردن تجربه‌هاي هستي‌شناختي و روشنفكرانه و نه آزمودن قالب‌هاي روايي و شيوه‌پردازانه بود. برگمان به لحاظ تجربه قالب‌هاي جديد روايي، هرگز نوآور بزرگي آن‌گونه كه مثلا گدار و آنتونيوني و بونوئل بودند، به‌شمار نمي‌آمد. اما گذشته از پرسونا (كه به لحاظ قالب و سبك استثنايي‌ترين فيلم كارنامه اوست)‌ باقي فيلم‌هاي او به جاي سعي در ارائه يك زبان سينمايي جديد و شيوه روايي سنت‌شكن، كوشيده‌اند دغدغه‌هاي هستي‌شناختي سازنده‌شان را تصوير كنند و همين است كه تقريبا همه آثار او برخلاف مثلا اغلب فيلم‌هاي گدار ‌ هر چقدر هم سرد و سياه، همچنان احساس و عاطفه مخاطب را درگير مي‌كنند، چون از عقل و احساس انساني سخن مي‌گويند. ×

این فیلم، فیلم خداحافظی برگمان بود و نامزد دریافت شش اسکار شد و چهار جایزه برای فیلم برداری، طراحی صحنه، طراحی لباس و بهترین فیلم خارجی را دریافت کرد.

مگر برگمان واجد چه خصوصياتي در زندگي‌اش بوده است كه فيلم آخرش را برگرداني هنري از زندگي او مي‌دانند؟ ×

up ( بالا )

sunjooon — Tue, 01 Sep 2009 08:19:49 GMT

Up ( بالا )

کارگردان:

Pete Docter

صداها:

Edward Asner ( as Carl Fredricksen)

Christopher Plummer ( as Charles Muntz)

Jordan Nagai ( as Russell)

محصول سال 2009 آمریکا

صفحه مشخصات فیلم

داستان فیلم:
یک پیر مرد بازنشسته به نام کارل فردریکسِن (با صدای ادوارد اسنر) که به همسر درگذشته‌اش قول داده بود او را به سفری در یک منطقه کوهستانی، در کنار یک آبشار در آمریکای جنوبی ببرد، پس از درگذشت همسرش و از سر گذراندن ماجراهایی، تصمیم می‌گیرد خود به تنهایی به این سفر برود. او برای انجام این سفر هزاران بادکنک به سقف خانه‌اش بسته و با ایجاد نیرویی بالابر، به مانند بالن به همراه خانه‌اش در آسمان‌ها به پرواز درآمده و سفر خود را آغاز می‌کند. او فکر می‌کند در طول این سفر تنها است اما پس از مدتی متوجه می‌شود یک پسر کوچک هشت ساله به نام راسل (با صدای جوردن ناگای) که برای انجام کاری، وارد خانه او شده نیز به هنگام پرواز در خانه جا مانده و اکنون همسفر اوست! آشنایی این دو نفر که اختلاف سنی‌شان در حدود هفتاد سال است در ابتدا به مذاق فردریک خوش نمی‌آید اما پس از مدتی و هنگامی که وی با صداقت و سادگی راسل آشنا می‌شود، ماجراهایی جذاب‌تر به وجود می‌آیند...

......................................................

"بالا" فیلمی برای کودکان و بزرگسالان است. همان گونه که کودکان از تصاویر سه بعدی انیمیشنی فیلم لذت میبرند، بزرگسالان نیز در کنار آنها میتوانند با زنده کردن خاطرات خود از تماشای فضای رنگارنگ فیلم لذت ببرند.

به گفته راجر ایبرت "بالا" فیلم مهیجی است با کاراکترهایی باورکردنی؛ کاراکترهایی که هر کدام از آنها توانایی آن را دارند که حتی با ساعت‌ها ایستادن زیر باران جنگل‌های ونزوئلا هم مخاطبان را به خود جذب کنند! این شخصیت‌ها هر یک حالات و روحیات مخصوص به خود را دارند و تک تک آنها نیز با مسائل و دغدغه‌های ذهنی خاصی دست به گریبانند، هیچ کدام از کاراکترها به طور مطلق بد یا خوب نیستند. هر کدام خوبی‌های خاص خود را دارند ضمن این‌که در رفتارشان اشتباهات بزرگ هم به چشم می‌خورد. از این حیث «بالا» به انیمیشن‌هایی که شخصیت‌های آنها حیوانات هستند، چندان شباهتی ندارد و بیشتر به کارتون‌های انسانی شبیه است؛ به خصوص ساخته‌های هایائو میازاکی فیلمساز ژاپنی‌الاصل! یکی دیگر از ویژگی‌های این فیلم آن است که اگرچه این انیمیشن مخصوص کودکان و نوجوانان ساخته شده اما از نظر توزیع کاراکتر، فیلم جوانی به شمار نمی‌رود؛ در فیلم سه کاراکتر اصلی وجود دارند که از آن میان تنها یک کاراکتر سنی کم دارد و دو کاراکتر دیگر پیرمردهای عصبی مزاجی هستند که به همه چیز با شک و تردید می‌نگرند. این مساله بیش از همه نقیضی است بر این فرضیه که در ساختن یک انیمیشن جذاب حتما لازم نیست که همه کاراکترها جوان و شیرین باشند بلکه برخی مواقع قرار دادن دو کاراکتر متناقض در کنار یکدیگر هم به خلق جذابیت می‌انجامد. در روزگاری که اکثر کمپانی‌های فیلمسازی به بازسازی آثار موفق دهه‌های گذشته می‌پردازند، این کمپانی پیکسار است که هسته مرکزی آن همچنان خلاق و پویا است و با هزینه کردن‌های درست، انیمیشن‌هایی مدرن را می‌آفریند که نه تنها از نظر بصری، جذابیت دارند بلکه از نظر محتوایی هم شاهکارهای هزاره جدید هستند. «بالا» توسط پیت داکتر کارگردانی شده یعنی کسی که در سال 2001 انیمیشن «شرکت هیولاها» را ساخته بود، ضمن اینکه به عنوان نویسنده در قسمت‌های اول و دوم «داستان اسباب‌بازی» و همچنین انیمیشن «وال-ای» فعالیت داشته است. داکتر برای ساخت «بالا» تمام فعالیت‌های پاره‌وقت خود را لغو کرده و تصمیم گرفت که به صورت کامل بر روی این انیمیشن وقت بگذارد. او با همکاری تام مک‌کارتی نگارش داستان اولیه «بالا» را انجام داد، کارگردانی را برعهده گرفت و به جای یکی از کاراکترهای اصلی فیلمی که یک رنسانس در انیمیشن سالیان اخیر به شمار می‌رود، هم سخن گفت. «بالا» در برخی سینماها به صورت سه‌‌بعدی هم به نمایش در آمده است و همین مساله موجب شده آنهایی که نسبت به این سیستم انیمیشن‌سازی کنجکاو هستند، برای تماشای «بالا» بلیت رزرو کنند، در چنین شرایطی من ترجیح می‌دهم راجع به این دعوت شما به تماشای این فیلم در سینماهای متکی بر سیستم سه‌بعدی نمایش چیزی نگویم چرا که شاید شما دوست داشته باشید به همان سیستم دوبعدی بسنده کرده و مابه‌التفاوت پول‌تان را پس‌انداز کنید اما نمی‌توانم از این سخن نگویم که یکی از دلایل کیفیت بالای این انیمیشن آن است که تکنولوژی سه‌بعدی با ظرافت و هوشمندی خاصی جهان رنگین موجود در فیلم را به نمایش گذاشته و به مدد استفاده از این تکنیک، رنگ‌ها به عنوان عاملی جهت انتقال مفهوم اصلی فیلم به کار رفته‌اند ×

سفر بالا به درون و بیرون

پیرمرد غرغروو

Requiem for a Dream

sunjooon — Wed, 19 Aug 2009 04:43:36 GMT

Requiem for a Dream

مرثیه ای بر یک رویا

کارگردان:

Darren Aronofsky

بازیگران:

Ellen Burstyn

Jared Leto

Jennifer Connelly

Marlon Wayans

محصول سال 2000 آمریکا

نامزد دریافت جایزه اسکار و برنده 20 جایزه سینمایی دیگر

صفحه مشخصات فیلم

خلاصه فیلم

سارا گلد فارب، بیوه زنی معتاد به تلویزیون که در کانی آیلند زندگی می کند، از شوهر متوفایش پسری به نام هری دارد. هری که معتاد است اغلب اوقاتش را با ماریون (یک طراح مد ناکام) و بهترین دوستش تایرون (مواد فروش سیاه پوست) می گذراند.هری و تایرون در پی به جیب زدن پول کلانی از راه فروش مواد مخدر هستند و ماریون هم در حالی که اعتیاد آن ها و نا امیدی توام با آن شدت می گیرد، با آن دو همراه می شود. سارا نیز به تلویزیونش چسبیده و رویای شرکت در مسابقه تلویزیونی محبوبش را در سر می پروراند. سارا که باور دارد حضورش در تلویزیون قطعی است، زیر نظر پزشک بدنامی شروع به رژیم گرفتن می کند تا لباس قرمز رنگی که در جوانی اش می پوشید، دوباره اندازه اش شود. او به زودی گرفتار قرص هایش می شود که در واقع مواد مخدر (مخلوطی از کوکایین و هروئین) هستند. اعتیادش او را از دنیای واقعی دور و توهم های هراسناکی را جانشین آن می کند. هری و تایرون هر چند در آغاز کارشان موفق به جمع آوری پول قابل توجهی می شوند، اما در نهایت این پول خرج مصرف فزاینده هر سه نفر می شود و از دست می رود. هری که همراه تایرون در صدد قاچاق مواد از شهری دیگر هستند، با عفونت بازوی هری (بر اثر تزریق با سرنگ آلوده) به دکتر مراجعه می کنند و به چنگ پلیس می افتند. بازوی هری برای پرهیز از گسترش عفونت قطع می شود و ماریون نیز که تنها و بی کس شده، به تن فروشی روی می آورد. سارا هم پس از گذشت مدتی کوتاه دچار فروپاشی عصبی و در آسایشگاه روانی بستری می شود.

..................................................

فیلم هجوی تمام عیار بر حساسیت و احساس انسان هاست، تصویری وحشتناک از دنیا عرضه می کند و سرانجام در نقطه اوجی چشمگیر و هولناک پایان می پذیرد. این فیلم تجربه منحصر به فردی در ترکیب زبان سینمایی عامه پسند و تصویر سازی قوی و زیبا با تکیه بر احساسات ناب و متمایل به نیکی بشر است؛ اثری مدرن، هنرمندانه و درخشان که یک امید تازه به شمار می آید. فیلم حول محور چهار شخصیت- که به شکل رقت انگیزی امیدوارند – بنا شده و چنین می نماید که فقط مواد مخدر، خلأ موجود در زندگی این شخصیت ها را پر می کند. احساسات این شخصیت ها در فصل سیاه نهایی فیلم به اوج می سید تا این که سرانجام آرامش مخوفی برقرار شود. در واقع فیلم بیش تر درباره اعتیاد به تصور یک زندگی بهتر است تا مواد مخدر و مسافت درازی را که این آدم ها برای گریز از واقعیت خویش می پیمایند، تصویر می کند. فیلم در تصویر کردن جهنم جسمانی، عاطفی و روانی ملازم اعتیاد بی رحم است و تأثیر سینمایی این جهنم را سبک بصری بسیار نوآورانه کارگردان تأمین کرده است. آرونوفسکی برای نقطه گذاری خطوط داستانی متعددش راهی برگزیده که به یقین شدید ترین سیلاب جلوه های ویژه است که تاکنون برای یک فیلم درام جدی تدارک دیده شده است. از همان ابتدای فیلم، زیر رگبار حمله های بی امان تصاویر اسپیلیت اسکرین، اسلوموشن، فست موشن، تدوین ایزنشتاینی و... قرار می گیرم تا در نهایت تأثیر روان شناسانه نشئگی های متعددی را که شاهد شان هستیم، احساس کنیم. نتیجه چنین سبکی تأثیر گذارترین فیلم ضد مواد مخدر است. *

یکی از مواردی که در فیلم به شدت شما رو تحت تاثیر قرار میدهد، موسیقی بی نظیر فیلم است. Clint Mansell خالق این موسیقی است که در فیلم "پی" نیز با "آرونوفسکی" همکاری داشته است.